Με 150 συμμετοχές (14 γκολ) στη Γ΄ Εθνική και 234 (47 γκολ) στη Δ΄, ο Γιώργος Βλάχος έχει ζήσει μεγάλες στιγμές στην καριέρα του και η γνώμη του για το ποδόσφαιρο από το οποίο βρίσκει να "λείπει ο έρωτας" και άλλα πολλά, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα.

Ερ.: Γιώργο πότε ξεκίνησες να παίζεις ποδόσφαιρο και ποιοι άνθρωποι - παράγοντες, προπονητές- σε βοήθησαν στην καριέρα σου;

Με τον Απόλλωνα Καρλοβασίου (Δ΄ Εθνική) την περίοδο 90-91

Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο το φθινόπωρο του 1982 στην παιδική ομάδα της Αναγέννησης Άρτας. Εκείνη τη σεζόν η Αναγέννηση κέρδιζε την άνοδο στην Γ' Εθνική και παρ' ότι μου ζητήθηκε να υπογράψω το πρώτο μου δελτίο, προτίμησα να υπογράψω στη Δόξα Άρτας μιας και ήμουν μόλις 15,5 ετών. Ακολούθησε μια τριετία εκεί και με τη μεταγραφή μου το 1986 στην Αναγέννηση ξεκίνησαν τα βήματά μου στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Σε όλη μου την πορεία δεν θα έλεγα ότι βοηθήθηκα από κάποιον ή κάποιους γιατί από μικρός ήθελα και έμαθα να στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις και να κερδίζω ό,τι πραγματικά μου αξίζει έστω κι αν αυτά αποδείχθηκαν πολύ λιγότερα από αυτά που ονειρευόμουν.

Σε όλα αυτά τα χρόνια συνεργάστηκα με πολλούς προπονητές. Οι πρώτοι μου προπονητές στην Αναγέννηση (1986-1990) μου αποτυπώθηκαν πολύ έντονα καθώς ήμουν νεαρός και έχω να θυμάμαι τον κο Νίκο Κασάπη για το τρομερό πάθος που είχε καθώς και τις πολλές ώρες που αφιέρωνε στους νεαρούς παίκτες και τον κο Τάσο Αναστασιάδη για την εμπιστοσύνη που είχε στους φερέλπιδες και νέους ποδοσφαιριστές. Πιο πολύ όμως έχουν χαραχθεί μέσα μου δυο άνθρωποι-προπονητές που είχα τη μεγάλη τύχη να συνεργαστώ δυο και τρεις φορές μαζί τους. Συγκεκριμένα ο τωρινός προπονητής του Εθνικού Φιλιππιάδας, κος Νίκος Λάππας και ο τωρινός γενικός διευθυντής του ΠΑΣ Γιάννινα Θαλής Τσιριμώκος. Και οι δύο με πολύ υψηλό επίπεδο αθλητικής νοοτροπίας, συμπεριφοράς, αξιοπρέπειας, ήθους, εργατικότητας και διάθεσης για προσφορά.

Ερ.: Τι θυμάσαι περισσότερο από εκείνα τα χρόνια και τι πρότυπα είχες όταν ήσουν μικρός;

Πιο πολύ θυμάμαι τη μεγάλη διάθεση που είχαν όλοι για το ποδόσφαιρο. Πιθανόν γιατί τότε δεν υπήρχαν πολλά ενδιαφέροντα με αποτέλεσμα παίκτες ,προπονητές και φίλαθλοι να δείχνουν τρομερό ζήλο για το άθλημα. Ενδεικτικά να σας πω ότι εκείνη την εποχή το χωμάτινο Εθνικό στάδιο της Άρτας ήταν το μοναδικό και το μοιράζονταν η Αναγέννηση και άλλες 6 ομάδες. Στο μισό γήπεδο έκανε προπόνηση η Αναγέννηση και στο άλλο μισό οι άλλες ομάδες εναλλάξ βάση προγράμματος. Το όνειρο όλων των μικρών σε ηλικία παικτών αυτών των ομάδων ήταν μια μέρα να βρεθούν στο άλλο μισό γήπεδο που έκανε προπόνηση η Αναγέννηση. Αργότερα, το 1986 που μεταγράφηκα στην Αναγέννηση, θυμάμαι τις τρεις καταπληκτικές χρονιές που διεκδικήσαμε την άνοδο στη Β' Εθνική με το γήπεδο να είναι κάθε Κυριακή γεμάτο και βέβαια δεν μπορώ να ξεχάσω τα πολύ δυνατά συναισθήματα από την τρομερή ώθηση που σου έδιναν οι φίλαθλοι. Αισθάνομαι πολύ τυχερός που υπήρξα συμπαίκτης με μια σειρά εξαιρετικών ποδοσφαιριστών όπως ο Γούλας, ο Ντόβας , ο Ζυγουβέλης , ο Παλιάτσος, ο Νικοπολίδης, οι αφοί Νταλάκα, ο Λαδιάς, ο Μαγκάκης, ο Δήμας, ο Πέττας. Εκείνη την εποχή όμως ήταν πολύ δύσκολο κάποιος να κάνει το μεγάλο βήμα προς τα πάνω διότι υπήρχαν συμβόλαια πενταετή και δωδεκαετή με το δικαίωμα της ανανέωσης από τις ομάδες. Σε αυτό το καθεστώς συμβολαίων αν πρόσθετες και τη σκληρή στάση των παραγόντων απέναντι στις προτάσεις για μεταγραφή, είχες μπροστά σου τον πιο σημαντικό λόγο που πολλοί καλοί ποδοσφαιριστές δεν έκαναν μια πιο μεγάλη καριέρα.

Με τη φανέλα της Αναγέννησης την περίοδο 2000-2001

Τα πρότυπα των νεανικών μου χρόνων ήταν ο πολύ σπουδαίος Πλατινί από τους ξένους παίκτες και από τον Ελλαδικό χώρο ο Μπάγιεβιτς και ο Μαύρος. Και η ομάδα που με έκανε να λέω ότι είναι η καλύτερη που έχω δει, είναι η Μίλαν των 3 Ολλανδών και του Ιταλού προπονητή Σάκι.

Ερ.: Εκπλήρωσες όλα σου τα όνειρα, όλες τις φιλοδοξίες σου;

Το όνειρό μου να αγωνιστώ σε υψηλότερο επίπεδο από αυτό της Γ' εθνικής δεν εκπληρώθηκε. Τα χρήματα που κέρδισα είναι πολύ λιγότερα από αυτά που συμφωνούσα να πάρω λόγω ασυνέπειας των ομάδων. Όμως μέσα από όλη αυτή την ποδοσφαιρική μου διαδρομή πιστεύω πως το κέρδος μου ήταν γίνω ένας πραγματικός αθλητής με αρχές και αξίες, λάτρης και υπηρέτης της ομαδικότητας. Και ίσως αυτό το τελευταίο να ήταν και το εισιτήριό μου στη βασική εντεκάδα κάθε χρόνο και με κάθε προπονητή. Με εξαίρεση βέβαια τη φετινή χρονιά που έφτασα τα 41 μου χρόνια. Που όμως και μέσα σε αυτή τη σεζόν, μπόρεσα να έχω 12 συμμετοχές και μάλιστα οι 6 από αυτές στην αρχική ενδεκάδα. Επίσης το ότι έμαθα να απολαμβάνω κάθε στιγμή στο ποδόσφαιρο, είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικό. Τέλος, εκ των υστέρων θα έλεγα ότι το να γίνεις ένας πραγματικός αθλητής θα πρέπει να είναι το πρωταρχικό όνειρο, η πρωταρχική φιλοδοξία.

Ερ.: Έζησες μεγάλες στιγμές σαν ποδοσφαιριστής στις ομάδες που αγωνίστηκες. Πες μας τις κυριότερες, αλλά και την καλύτερη στιγμή στην ποδοσφαιρική σου καριέρα;

Μπορώ να πω ότι όλη μου η ποδοσφαιρική καριέρα είναι μόνο τα δυο τελευταία χρόνια στον Εθνικό Φιλιππιάδας. Νομίζω ότι αυτό που έζησα τα δυο αυτά χρόνια ήταν ένα μοναδικό δώρο που μου δόθηκε σαν αποζημίωση για ό,τι δεν κέρδισα στο ποδόσφαιρο και για ό,τι έχασα από το ποδόσφαιρο. Μετά την πρώτη σοβαρή επέμβαση στη σπονδυλική μου στήλη το 2003 και φτάνοντας πέρυσι τα 39,5 χρόνια, το πρώτο διάστημα ήταν πολύ δύσκολο ακόμα και να μπω σε δυνατό ρυθμό προπόνησης, αλλά από τις πρώτες μέρες είχα πει στους συμπαίκτες μου να πιστέψουν ότι η ομάδα θα βγει στη Γ' Εθνική. Ήρθε λοιπόν η άνοδος, ήρθε και η φετινή 8^η θέση στη Γ' εθνική που είναι πράγματι μια πολύ μεγάλη επιτυχία για όλους όσους μόχθησαν για αυτή.

Με την ευκαιρία να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου τον προπονητή μου κο Νίκο Λάππα που με δέχθηκε στον Εθνικό και να πω ότι ήταν διαρκώς μια πηγή ενέργειας για μένα με την εμπιστοσύνη που μου έδειχνε. Πρέπει επίσης να ευχαριστήσω τους ανθρώπους της ομάδας που μάλιστα ήταν οι μοναδικοί πού με τίμησαν πέρυσι στη γιορτή της ανόδου. Μέσα από την ψυχή μου ένα ευχαριστώ στους εξαιρετικούς φιλάθλους και το σύνδεσμο φιλάθλων WILD STORKS που μου χάρισαν πολύ δυνατές συγκινήσεις με την συμπαράστασή τους. Και τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συμπαίκτες μου και κυρίως τον Κώστα Μαγκλάρα και Κώστα Λέντζο για την εκτίμησή τους και την καθημερινή υποστήριξή τους προς το πρόσωπό μου. Όλοι τους πάντως με έκαναν να νιώθω ότι είμαι ο μικρότερος στην ομάδα.

Ερ.: Θα σε ενδιέφερε το κομμάτι προπονητική; Πιστεύεις ότι αυτό είναι μια φυσιολογική συνέχεια ενός καταξιωμένου και έμπειρου ποδοσφαιριστή, ή η οποιαδήποτε επόμενη κίνηση έχει πρωτίστως να κάνει με τη συνάρτηση επάγγελμα- ελεύθερος χρόνος και γνώσεις- ικανότητα ενός ανθρώπου;

Δεν με ενδιαφέρει η προπονητική καθώς πιστεύω ότι ναι μεν οι εμπειρικές γνώσεις ενός καταξιωμένου και έμπειρου ποδοσφαιριστή είναι χρήσιμες, αλλά από μόνες τους δεν μπορούν να ολοκληρώσουν και να καταξιώσουν κάποιον σαν προπονητή ποδοσφαίρου. Χρειάζονται παιδαγωγικές, αθλητικές και επιστημονικές γνώσεις που δεν διαθέτω. Σίγουρα αν θα ασχοληθώ με το χώρο αυτό θα έχει να κάνει και με τον ελεύθερο χρόνο που θα μου μένει από το επάγγελμά μου αλλά κυρίως από το αν υπάρχει μια πολύ καλά οργανωμένη κατάσταση.

Ερ.: θα είχε πιστεύω ιδιαίτερο ενδιαφέρον η γνώμη σου για την Αναγέννηση, αφού για αρκετά χρόνια φόρεσες την ασπρόμαυρη φανέλα. Τι πιστεύεις ότι έφταιξε περισσότερο και η μεγάλη ομάδα της Άρτας έφτασε στη διάλυση; Μπορεί να γίνει μια νέα αρχή από εδώ και στο εξής;

Μεταγράφηκα στην Αναγέννηση 4 φορές και αγωνίστηκα συνολικά 8,5 χρόνια. Από Γ¨' Εθνική μέχρι και στην Α΄ ΕΠΣ Άρτας. Η αγάπη μου, όπως καταλαβαίνετε, είναι δεδομένη αν και πολλές φορές πληγωμένη. Όταν το καλοκαίρι έγινε η κλήρωση της Γ' Εθνικής και έφερνε την Αναγέννηση αντιμέτωπη με τον Εθνικό Φιλιππιάδας στην 1^η αγωνιστική, είχα πει ότι το ματς του 2^ου γύρου ανάμεσα στις δυο γειτονικές ομάδες πιθανόν να μην γίνει ποτέ γιατί δεν θα μπορεί να αγωνιστεί η Αναγέννηση. Έπεσα έξω μόλις 1 εβδομάδα. Για όσους ήξεραν και δεν έκρυβαν, αυτή θα ήταν η φυσική ροή των πραγμάτων, όπως και ήταν. Από τη στιγμή που υπάρχει ιδιοκτήτης ο οποίος δεν μπορεί να πουλήσει αλλά και δεν μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση ήταν λογικό να συμβεί η διάλυση. Πιστεύω όμως ότι αυτή η διάλυση είναι η πραγματική σωτηρία της Αναγέννησης γιατί τώρα μπορεί να αναγεννηθεί μέσα από κάποια συγχώνευση και να διώξει και από πάνω της τα χρέη των προηγούμενων ετών. Το να κατέβεις κατηγορίες δεν είναι πρόβλημα. Το να μην είσαι υγιής και βιώσιμος είναι. Η πρόβλεψή μου είναι ότι θα υπάρξει συγχώνευση με κάποια ομάδα της Άρτας από το τοπικό πρωτάθλημα. Είναι σίγουρο ότι η ομάδα θα υπάρξει και πάλι γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που την αγαπούν και ξέρουν ότι είναι η ιστορική εκπρόσωπος τη πόλης μας και του νομού μας. Η συμβουλή μου είναι ότι πρέπει η ομάδα να μην έχει σαν αυτοσκοπό τη Γ' ή τη Β' Εθνική αλλά την ύπαρξη στερεών βάσεων για τη λειτουργία της. Και αυτό μπορεί να γίνει με τη δημιουργία υποδομών για την ανάδειξη παικτών και τη στελέχωσή της κάθε χρόνο αποφεύγοντας τις μεγάλες αμοιβές ποδοσφαιριστών. Δηλαδή μια πολύ καλά οργανωμένη κατάσταση που θα είναι πόλος έλξης για όσους θέλουν να ασχοληθούν και να βοηθήσουν την ομάδα. Επίσης θα πρέπει να υπάρξει πραγματικό φίλαθλο πνεύμα από το φίλαθλο κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι πηγαίνω στο γήπεδο γιατί αγωνίζεται η ομάδα μου χωρίς να έχει σημασία η βαθμολογική θέση, ο αντίπαλος, η κατηγορία. Κάτι που λείπει και δυστυχώς δεν καλλιεργείται.

Ερ.: Με τα χρώματα του Εθνικού Φιλιππιάδας συνέβαλες στα μέγιστα στις μεγαλύτερες επιτυχίες του. Πέρυσι πρωταθλητής και φέτος εύκολη παραμονή στην Γ΄ Εθνική. Τι σου έκανε περισσότερο εντύπωση; Γιατί πέτυχε ο Εθνικός; Υπάρχουν μυστικά;

Με τον Εθνικό πανηγυρίζοντας την άνοδο στη Γ΄ Εθνική

Ο Εθνικός Φιλιππιάδας είναι μια ομάδα που ακόμη και γεωγραφικά βρίσκεται στο μέσον των τριών μεγαλυτέρων πόλεων της Ηπείρου. Αυτό, σε συνάρτηση με την έξυπνη στάση των υπευθύνων της ομάδας, έχει σαν αποτέλεσμα να συγκεντρώνει πάντα καλούς ποδοσφαιριστές από αυτές τις περιοχές και να έχει αξιόλογη πορεία. Όσο για αυτές τις δυο πράγματι επιτυχημένες χρονιές, θεωρώ ότι πρωτεργάτης ήταν ο κος Νίκος Λάππας με τη μεθοδική δουλειά του, τις εύστοχες επιλογές των παικτών και τη δημιουργία ενός πολύ καλού κλίματος στην καθημερινή λειτουργία της ομάδας. Ιδιαίτερα μυστικά δεν μπορώ να πω ότι υπήρχαν. Υπήρχε όμως μια πολύ καλή χημεία ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές που τους έκανε να αγωνίζονται με πάθος και ενθουσιασμό σε κάθε παιχνίδι στο πρωτάθλημα. Ένα πρωτάθλημα που με το πάθος, τη δύναμη και την αγωνιστικότητα που δείχνουν οι ποδοσφαιριστές, το κάνουν ιδιαίτερα εντυπωσιακό, συναρπαστικό και πραγματικά πολύ απολαυστικό.

Στον Εθνικό έγιναν από τη αρχή πολύ καλές επιλογές παικτών και τον Ιανουάριο που η ομάδα χρειαζόταν μια ενίσχυση έγινε με τις πολύ ουσιαστικές προσθήκες των Κόλινς, Μπασιούκα, Νοβάκοβιτς και Κοσμά. Ωστόσο η ομάδα υστέρησε σε κάποιους τομείς όπως ήταν ο κάκιστος αγωνιστικός χώρος του γηπέδου που μας στέρησε αρκετούς βαθμούς. Παρ' όλα αυτά η συγκομιδή στα εντός έδρας παιχνίδια ήταν 9 νίκες, 6 ισοπαλίες και μόλις 2 ήττες από τις δύο καλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος, τον Παναιτωλικό και τον Μακεδονικό. Θεωρώ ότι η ομάδα άξιζε και την έκτη θέση και ας μην ξεχνάμε ότι όσους βαθμούς πήρε, τους πάλεψε και τους πήρε μέσα στο γήπεδο. Και βέβαια να μην παραλείψω και τους φιλάθλους οι οποίοι σε όλη τη χρονιά ήταν μαζί μας και πάντα συγκλονιστικοί.

Ερ.: Στο λίγο προσωπικό χρόνο που έχεις παρακολουθείς τοπικό ποδόσφαιρο και, αν ναι, πώς βλέπεις το επίπεδό του;

Η λέξη που θα χρησιμοποιούσα σαν πρόλογο θα ήταν η... «απογοήτευση». Έχω αγωνιστεί αρκετά χρόνια στα τοπικά πρωταθλήματα και παρ' ότι αγωνίζεται ο αδερφός μου και πολλοί φίλοι μου σε διάφορες ομάδες , μου είναι πραγματικά αδύνατο να παρακολουθήσω κάποιο παιχνίδι γιατί η κατάσταση είναι τραγική. Θεωρώ ότι έχουμε πολύ χαμηλό επίπεδο ποδοσφαίρου και αυτό οφείλεται στις ομάδες, στους διαιτητές, στους ποδοσφαιριστές, στους παράγοντες, στους φιλάθλους και στην ΕΠΣ Άρτας, δηλαδή σε όλους. Εγκλωβισμένοι άπαντες σε μια πολιτική μικροσυμφερόντων, μικροτήτων που, αντί να χαίρονται το παιχνίδι και να τρέφουν αλληλοεκτίμηση και αλληλοσεβασμό, προσπαθούν να ικανοποιήσουν τον αρρωστημένο εγωισμό τους και τις εφήμερες φιλοδοξίες τους. Στα 27 χρόνια που παρακολουθώ από κοντά ή μακριά τα δρώμενα, σχεδόν τίποτε δεν έχει αλλάξει. Ποδοσφαιριστές, παράγοντες και λιγοστοί πλέον φίλαθλοι να μην έχουν την στοιχειώδη αθλητική παιδεία και βέβαια να μην μπορούν να προάγουν τον πραγματικό αθλητισμό και απλά να περιμένουν το Σαββατοκύριακο για να βγάλουν τα απωθημένα τους. Διαιτητές με ελάχιστο ταλέντο και κίνητρο το αμοιβολόγιο που κουβαλούν το αλάθητο μαζί τους αιώνια. Στα γήπεδα, η όποια προσπάθεια γίνεται για αλλαγές πιστεύω δεν είναι αρκετή καθώς δεν φτάνει ένα γήπεδο να είναι μόνο πράσινο και ταυτόχρονα με εκατοντάδες λακκούβες και μηδαμινή απορρόφηση των όμβριων υδάτων. Χώρια τα αποδυτήρια που δεν πληρούν τους στοιχειώδες κανόνες υγιεινής. Ενδεικτικά να αναφέρω το μνημειώδες γήπεδο των Σελλάδων που κάθε χρόνο παίρνει την άδεια από την ΕΠΣ Άρτας για να φιλοξενεί αγώνες ποδοσφαίρου. Μια ΕΠΣ Άρτας παραδομένη κι αυτή στους δικούς της σκοπούς και στα δικά της συμφέροντα.

Με μία λέξη ... ΦΤΩΧΕΙΑ...

Ερ.: Αλήθεια σε τι πάσχουμε ως Άρτα. Σε προπονητές; Παράγοντες; Νοοτροπία; Τι από όλα αυτά;

Πέρα από τις γηπεδικές εγκαταστάσεις που για να υπάρξουν υπάρχει και η αντικειμενική δυσκολία της εύρεσης των χρημάτων για να υλοποιηθούν και να συντηρηθούν, οι πιο βασικές ελλείψεις μας πιστεύω είναι οι εξής: Βασικά λείπει ο έρωτας, η αγάπη, το μεράκι, η διάθεση προσφοράς, η ανιδιοτέλεια, η εργατικότητα και οι βασικές αξίες όπως ο σεβασμός, η εκτίμηση και η αναγνώριση από όλους και προς όλους.

Όσον αφορά τους προπονητές μπορώ να πω ότι υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι είναι πολύ αξιόλογοι, όπως ο Αντρέας Λαυδαριάς, ο Λάκης Ρίζος ή ο Κώστας Παππάς. Πιστεύω πως αν το ποδοσφαιρικό επίπεδο της περιοχής μας ήταν πιο υψηλό θα είχαμε πολύ περισσότερους. Το αρνητικό δυστυχώς για τους Αρτινούς προπονητές, είναι το ότι δεν περιβάλλονται από την εμπιστοσύνη των Αρτινών παραγόντων.

Οι παράγοντες που είναι πλέον λιγοστοί, με ελάχιστο ζήλο και το σλόγκαν τους είναι, ασχολούμαι και κερδίζω και αν δεν κερδίζω δεν ασχολούμαι. Η έλλειψη σωστής νοοτροπίας από όλες τις πλευρές που απαρτίζουν το ποδόσφαιρο του νομού μας, είναι κάτι παραπάνω από εμφανής και θεωρώ ότι είναι ο πιο ανασταλτικός παράγοντας.

Ερ.: Όντας στη δύση της καριέρας σου τι θέλεις για το ποδόσφαιρο της Άρτας και τι συμβουλές δίνεις στα νέα παιδιά;

Πραγματικά θα ήθελα πολλά από τα κακά που ανέφερα σε αυτή τη συνέντευξη να εκλείψουν κάποτε για να μπορούμε να νιώθουμε έστω μια κάποια περηφάνια άσχετα με το πιο αθλητικό σωματείο εκπροσωπεί ο καθένας και από ποια ιδιότητα το υπηρετεί. Το ποδόσφαιρο δεν είναι πόλεμος όπως το βλέπουν κάποιοι. Το διακρίνει τόση κοινωνικότητα που μόνο φίλους μπορείς να κάνεις αν σκέφτεσαι θετικά.

Για τα νέα παιδιά της Άρτας η συμβουλή μου είναι να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο, την προπόνηση ιδιαίτερα, τον τρόπο ζωής ενός αθλητή, άσχετα από το αν αποβλέπουν σε μια επαγγελματική καριέρα. Το ποδόσφαιρο είναι μια μικρογραφία της καθημερινής ζωής και μπορούν να κερδίσουν πάρα πολλά, αρκεί να έχουν και τα κατάλληλα εφόδια από τους συλλόγους τους. Εξάλλου υπάρχουν πολλά ζωντανά παραδείγματα πολύ σπουδαίων Αρτινών ποδοσφαιριστών, Νικοπολίδης, Αναστασίου, Καούνος, Μπαλάφας που με τις ζηλευτές καριέρες τους μπορούν να αποτελέσουν ιδανικά πρότυπα.

Ευχαριστούμε και σου ευχόμαστε ό,τι καλύτερο στα επόμενα βήματα της ζωής σου προσωπικά και επαγγελματικά.